tag:blogger.com,1999:blog-82331600481815826232011-07-08T09:04:59.022-07:00Πικρή ελεγεία στην ροή της ζούσης απεραντότητος. Λάμπου φως αχνόσβησες μακριά πέρα στην καμπύλη του τέλους της γης. Πίσω σου κύμματα κι ορμές τσακισμένα πλοία και βυθίσματα. Γαλήνιος περμένεις το αύριο με μία ακεραιότητα που δεν την σβύνει ο πόνος...ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.comBlogger451100tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-35478566621735838922009-11-29T17:30:00.000-08:002009-11-29T17:34:16.988-08:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 9"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 9"><link rel="File-List" href="file:///C:/DOCUME%7E1/PANOS/LOCALS%7E1/Temp/msoclip1/01/clip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:donotoptimizeforbrowser/> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} @font-face {font-family:"Trebuchet MS"; panose-1:2 11 6 3 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --></style><h3 style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: normal;" class="GenericStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}">μερικες εικονες θες να τις δεις μια φορα ... <br /></h3><h3 style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: normal;" class="GenericStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}">η δευτερη δεν θα εχει την ιδια χαρα και οι πολλες φορες θα την ξευτίσουν.... <br /></h3><h3 style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: normal;" class="GenericStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}">όταν μπαινεις σε χώρο "ιερό" πάντα έχεις δέος (άλλοι το λένε τρακ)..... <br /></h3><h3 style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: normal;" class="GenericStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}">ΥΓ. γιατί δεν βλέπουν όλοι με τα δικά μας μάτια....</h3><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-3547856662173583892?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-62934349316101354752009-05-06T02:15:00.000-07:002009-05-06T02:15:00.513-07:00<div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">μαλλιά </div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">μαύρα, χυμένα στους όμους προιωνίζουν δυναμικά την παρουσία σου...</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">κορμί </div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">αέρινο ντυμένο στα ολόλευκα κινείται νωχελικά ξορκίζοντας κάθε μου άσχημη σκέψη ...</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">γέλιο </div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center"> σαν σχοινί που ανοίγει την κουρτίνα της ψυχής σου ξεχύνεται ορμητικά </div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">αποκαλύπτοντας όλα όσα δεν θα μπορέσω ποτέ να δω...</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">μάτια</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center"> μαύρα αθώα με κοιτούν με απορία και αναρωτιούντε αν ειμαι εγώ αυτός....</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">.....</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255);" align="center">ποτέ δεν θα μάθουμε ....</div><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-6293434931610135475?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-40811388732324073032009-05-05T13:45:00.000-07:002009-05-05T16:20:11.135-07:00<div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">προχωρω χωρις να ξερω τι θα συναντησω ... </span></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">βλέπω τα ασχημα και τους χαμογελαω βλεπω τα καλα και αφηνομαι ....</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">οι προκλησεις .οι προσβολες και οι κακοτοπιες πολλες... </div><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">για ζωή ...</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">μια πιστη που από μικρός είχα στο Χριστό με σώζει... η ακαιρεοτητα ... αυτή....</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">οι παλιές αγάπες που πήγαν στον παράδεισο μου δίνουν να θυμάμαι ...</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">οι εχθροι μου με πεισμώνουν και μου δίνουν θέληση </div><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">οι φίλοι ... με φοβίζουν .... ως πότε θα τους εχω....</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">όσοι μπορούν να ασκούν εξουσία πάνω μου με αφήνουν αδιάφορο ... μα θέλω να υπάρχουν...</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">γιατί μου δειχνουν έναν δρόμο όταν χάνομαι ...</div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;">οι ανθρωποι μου κινούν την περιεργεια .... μα με τους πολλούς μου φαινοντε όλοι ίδιοι ...μήπως είμαστε όλοι ίδιοι ;</div><br /><div style="color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;"> </div><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-4081138873232407303?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-81673521788168269622008-06-16T14:24:00.000-07:002008-06-16T12:07:37.461-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SFa5Oe5ggPI/AAAAAAAAAHE/BYcCtjNCvH8/s1600-h/DSC07129.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212557277191504114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SFa5Oe5ggPI/AAAAAAAAAHE/BYcCtjNCvH8/s200/DSC07129.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SA5Z8RM_4LI/AAAAAAAAAF4/48cIJ3ilWK8/s1600-h/91395795295996222zi.jpg"></a><span style="color:#ffffff;"><em><span style="font-size:78%;">σε σένα που πάντα έρχεσαι και πάντα φεύγεις... μα πάντα υπάρχεις....</span></em><br /></span></div><div align="center"><em><span style="font-size:78%;color:#ffffff;">στον αδελφό μου που μου κράτησε συντροφιά αυτήν την νύχτα....</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:78%;color:#ffffff;">αυτήν την στιγμή ...</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:78%;color:#ffffff;">που γράφοντας την εδώ θα κρατήσει για πάντα...</span></em></div><div align="center">.<br /></div><br /><div align="center">- ego nomiza oti ola kratane ...tora ksero</div>.<br /><div align="center">- κρατανε οσο θελουμε να το πιστευουμε</div><div align="center">.<br />- giati na min pisteyoume ?</div><div align="center">.<br />- δεν ειπα να μην πιστευουμε</div><div align="center">.<br />- eipes oso</div>.<br /><div align="center"> οσο οχι μην<br />.<br />- eine xronikos prosdiorismos</div><div align="center">.<br />- ακριβως</div>.<br /><div align="center">- me lipei</div>.<br /><div align="center">- μπα απλα αντιστεκεσαι ακομα<br />.</div><div align="center">- se ti ?</div><div align="center">.<br />- στο δεδομενο του χρονου</div><div align="center">.<br />- kalo eine i kako ?</div>.<br /><div align="center">- φυσικο!</div>.<br /><div align="center">........</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-8167352178816826962?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-19938247152416297362008-06-13T12:37:00.000-07:002008-06-13T14:52:40.204-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SFLrjVGUb4I/AAAAAAAAAG8/VnmYsAnsPck/s1600-h/gemini.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211486711012683650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SFLrjVGUb4I/AAAAAAAAAG8/VnmYsAnsPck/s200/gemini.gif" border="0" /></a> .<br /><div align="center">σήμερα είναι τα γενέθλιά μου... </div>.<br /><div align="center">35</div>.<br /><div align="center">ο προιστάμενος μου , μου πρότεινε χτες να πάρω ρεπό σήμερα για να γιορτάσω καλύτερα...</div><div align="center">αρνήθηκα.... με ρώτησε το λόγο...είχα ένα προαίσθημα ότι αν δεν δουλευα ... δεν θα γιορταζα... δεν του απάντησα ...άφησα να εννοηθεί ότι είμαι αφωσιωμένος στην δουλειά μου...</div><div align="center">.</div><div align="center">35</div><div align="center">.</div><div align="center">ξύπνησα το πρωί με μία απορία για την έκβαση της ημέρας.... πήρα γλυκά για τους συναδέλφους... και ξεκίνησα για την δουλειά... πολλές ευχές ...άλλες αφού πρώτα έτρωγαν το γλυκό...άλλες μετά... άλλες βιαστικά για να φάνε το γλυκό... δεν με νοιάζει...άλλωστε πάντα από αλλού τα περιμένω όλα... δούλεψα πολύ...είχε πολύ δουλειά... κάποια στιγμή τελείωσε η μέρα στην δουλειά... η πρωινή αγωνία επανήλθε μαζί με μία ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου οδηγώντας την μηχανή... τι δώρο να κάνω στον εαυτό μου σήμερα ? η απάντηση δεν ερχόταν και η μηχανή συνέχιζε να τρέχει...κουράστηκα να σκεφτομαι την απάντηση... δεν την βρήκα... και ακόμη δεν θέλω να κάνω δώρα σε εμένα.... </div>..<br /><div align="center">τηλέφωνα για ευχές ένα...πάντα ήθελα λίγα...λίγα όχι ένα... και αυτό από το μακρινό παρελθόν... να σε καλα σε ευχαριστώ...</div>.<br /><div align="center">35 </div>.<br /><div align="center">και μένει να ευχηθώ και εγώ... όπως κάνω κάθε φορά που... λυγίζω...</div>.<br /><div align="center">ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-1993824715241629736?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-40132496834267188662008-06-10T14:58:00.000-07:002008-06-12T10:36:59.449-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SFFerWnNa2I/AAAAAAAAAG0/j7gYUSR-y8w/s1600-h/fragile~0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211050342741797730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SFFerWnNa2I/AAAAAAAAAG0/j7gYUSR-y8w/s200/fragile~0.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">το κλαρίνο της ψυχής μου σέρνει τον χορό</div><br /><div align="center">με σταθερό ρυθμό ...λυπητερό ...</div><br /><div align="center">ο ήχος του, η χροια της μουσικής του...</div><br /><div align="center">βγαίνουν με ένα φυσημα ανεστεναγμού...</div><br /><div align="center">ανεστεναγμού χαράς αλλά και λύπης...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">παντρεμα θεικό...λυτρωτικό...</div><br /><div align="center">χορός ανευ λόγου , χορός συναισθημάτων </div><br /><div align="center">που κατεβαίνει από τα βουνά της ηπείρου </div><br /><div align="center">και χάνεται στο χάος των μεγαλουπόλεων...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">παιδικοί έρωτες ,αθωότητα, ξεγνοιασιά</div><br /><div align="center">και οικογένεια είναι οι μελωδίες ...</div><br /><div align="center">ηπειρώτικη ψυχή το φύσημα</div><br /><div align="center">και όλα γυρνάνε και ξαναζωντανεύουν</div><br /><div align="center">μέσα από ένα αναστεναγμό ...</div><br /><div align="center">χαράς αλλά και λύπης...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-4013249683426718866?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-27417723849201828952008-06-06T14:05:00.000-07:002008-06-06T14:59:47.210-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SEmuASeMweI/AAAAAAAAAGs/7bBlg4B45mo/s1600-h/vanc0002_lrg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208885764012425698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SEmuASeMweI/AAAAAAAAAGs/7bBlg4B45mo/s200/vanc0002_lrg.jpg" border="0" /></a></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><em>...</em></span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><em>Νύχτα μαγικιά μια σκιά περνά...</em></span></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;">..</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"></span></em></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">...τα γιατι με κυριεύουν για άλλο ενα βράδυ.... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">οι απαντήσεις με βομβαρδίζουν ατελείωτα μα και δεν υπάρχουν...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">όταν κάποιες έρχοντε η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα ...πονάει...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">δεν ξερω ποια να διαλέξω... το μυαλό μου κουράζετε...το σώμα μου αφήνεται </span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">και η μουσική που παίζει στον υπολογιστή διαπερνάει το είναι μου....</span></div><div align="center"></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;"></span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;">.</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;">Σκέψου τώρα τη φωνή<br />που σου ’λεγε, ποτέ, ποτέ μαζί.</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;">.</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:85%;"></span></em></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">δεν προλαβένεις να σκεφτείς.... δεν προλαβαίνεις να προλάβεις το λάθος....</span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">η καινούργια μέρα έρχεται και πάλι δεν θα είσαι εκεί που θα ήθελες...</span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">πάλι θα ανακατευτείς με τους ανθρώπους που δεν επιλέγεις ...</span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">πάλι θα είσαι μαζί τους και θα σκεφτεσαι τους άλλους.... </span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">πάλι θα συζητάς μαζί τους χωρίς να τους επιλέξεις, για να μην φανείς μονόχνωτος....</span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">πάλι θα τους χαμογελάς για να τους είσαι συμπαθητικός μα και άτρωτος...</span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">και η ζωή κυλάει ...</span></div><div align="center"><span style="color:#33ccff;">κάποιοι από όλους αυτούς σταθηκαν κάποια στιγμή και με "είδαν"....έφυγαν όμως ....</span></div><div align="center"></div><p align="center"><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;">Βάδιζα σκυφτός, ήσουν ουρανός... </span></em><em><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"></p></span></em><div align="center"><span style="color:#ffcc00;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">.και εγώ....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">εγώ ..χαμογελάω...τους μιλάω ...μα σκεφτομαι εσένα...εσένα που κάθε φορά αλλάζεις όνομα... γιατί ;... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">(άλλο ένα γιατί να βασανίζει το μυαλό μου)</span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">....</span><span style="color:#ffcc00;"> δεν ξέρω ...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">η ζωή κυλάει ...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffcc00;">και εσύ αλλάζεις όνομα και φεύγεις ... </span></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><em>..</em></span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><em>....με των άστρων τη μουσική μου τραγουδάς...., ποτέ, ποτέ μαζί...</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-2741772384920182895?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-37786690787813384712008-05-23T12:06:00.000-07:002008-06-03T12:06:06.294-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SDck8d0LaSI/AAAAAAAAAGQ/uYJdi77CocA/s1600-h/ernstvl1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203668515664128290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SDck8d0LaSI/AAAAAAAAAGQ/uYJdi77CocA/s200/ernstvl1.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ffffff;"> τώρα μένω μόνος μαζί του...εγώ και αυτός...<br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Τώρα δεν τον φοβάμαι ... μ αρέσει... ζητάει πολλά αλλά μαρεσει...μένει στο τίποτα και ζει με αυτό , αν κάτι είναι μέτριο ή ευτελές... πονάει αλλά δεν συμβιβάζεται... άμεμπτος και απόμακρος... με τρυφερή ματιά ... μα και αυστηρός κριτής ,τις νύχτες με πολεμά ανελέητα....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><span style="color:#ffffff;">.<br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">τώρα μένω μόνος μαζί του... εγώ και αυτός ...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">δεν μου δίνει πολλά .... δεν μου λέει πολλά τώρα... δείχνει να με αγαπάει ... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ίσως γιατί αγαπώ πολύ, όχι αυτόν, αλλά όλους εσάς ... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><span style="color:#ffffff;">.<br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">τώρα μένω μόνος μαζί του... εγώ και αυτός...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">-πως είσαι μαζί μου ; ...πως νιώθεις μαζί μου ; (με ρωτά)</span></div><span style="color:#ffffff;">.<br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- γαλήνια ... με ηρεμείς ... (απαντώ)</span></div><span style="color:#ffffff;">.<br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- μ'αγαπάς ;</span></div><span style="color:#ffffff;">.<br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- δεν ξέρω...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-3778669078781338471?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-3903821654505908942008-05-22T16:53:00.000-07:002008-05-22T17:16:19.344-07:00<div align="center"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203358337420978450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 159px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px; TEXT-ALIGN: center" height="162" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SDYK1t0LaRI/AAAAAAAAAGI/FGnYEafPhXM/s200/Dreaming%2Bof%2Byou%2Bby%2BTalantbek%2BChekirov%5B1%5D.JPG" width="175" border="0" /></strong><span style="color:#ffcc99;">τα μάτια σου ,</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffcc99;">ρυακια αμέθυστων και ζαφειριών</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffcc99;">πλουμίσματα τρυφερά κι απάνεμα,</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffcc99;">γλυκιές σαιτιές,</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffcc99;">των πληγών νανούρισμα ανάλαφρο</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffcc99;">που πλάγιασε στα ακούσματα της ύπαρξής μου.....</span></div><div align="center"><strong>.</strong></div><div align="center"><strong>.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-390382165450590894?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-77159670686904072302008-05-13T00:56:00.000-07:002008-05-12T17:39:37.566-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Ro7USaFaB5I/AAAAAAAAAD0/vPxD6Ui4ptI/s1600-h/promise_of_you.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084234442052601746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 198px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px; TEXT-ALIGN: center" height="255" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Ro7USaFaB5I/AAAAAAAAAD0/vPxD6Ui4ptI/s320/promise_of_you.jpg" width="230" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">14 Απριλίου 2007 .ωρα 00:34</span><br /><div align="center"></div>.<br /><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">( ...Πάλι άσκοπο ξενύχτι...)</span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">.</span></div><div align="center"></div><div align="center">Δεν ξέρω ποιος άνεμος σε έφερε στα μέρη μου ...</div><div align="center">Φαίνεσαι τρομαγμένο , αναποφάσιστο , σαν όλα να σε κυνηγούν , σαν να θέλεις να φύγεις από όλα...</div>.<br /><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">(...σφίγγει πιο πολύ το δίχτυ ....)</span></div>.<br /><div align="center">Τα ξέρεις όλα, τα έζησες , δεν θέλεις να συμβιμβαστείς , είναι όλα τέλεια για σένα φτιαγμένα...</div><div align="center"></div>.<br /><div align="center">Tρέχεις συνεχώς τρέχεις... </div><div align="center">Κάπου θέλεις να σταματήσεις αλλά δεν ξέρεις που...<br /></div><div align="center">Θέλεις να σαγαπάνε να είναι μαζί σου για αυτό που είσαι πραγματικά και όχι για αυτό που θα πρεπε να είσαι....<br /></div><div align="center">Ένα λάθος , μία παρόρμηση της στιγμής , ίσως και κάποιο ένστικτο θα έλεγα επίσης, χωρίς σιγουριά... μας έφερε κοντά....<br /></div><div align="center">Εκεί που νομίζεις ότι χάθηκες , εκεί που όλα μοιάζουν μάταια , εκεί που οι ελπίδες γίνονται μαχαίρια που σε πιέζουν , πάντα κάτι γίνεται και το είναι σου , συνομωτεί με το σύμπαν και σε οδηγεί σε μονοπάτια άγνωστα μα ταυτόχρονα και πολύ γνωστά...<br /></div><div align="center">Δεν ξέραμε τι να πούμε ή τι να κάνουμε, η αμηχανία σε όλο της το μεγαλείο... </div><div align="center">αυτό όμως μας άφηνε αδιάφορους...<br />κάτι άλλο υπήρχε, κάτι απροσδιόριστο και αυτό μας έφτανε...</div><div align="center">.<br /><div align="center">Μας έφτανε να περπατάμε στους δρόμους χωρίς προορισμό ...</div><div align="center">Να μιλάμε χωρίς να φοβόμαστε...</div><div align="center">Φαινόταν σαν μία βόλτα που δεν θα τελείωνε ποτέ...</div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#000066;"></span></div>.<br /><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">(...έξω βρέχει και φυσάει...)</span></div></div>.<br /><div align="center">Αρχίσαμε ασυναίσθητα και χωρίς κανένα απολύτως λόγο να κάνουμε όνειρα, σχέδια για το μέλλον... </div><div align="center">Εγώ έλεγα τα δικά μου και εσύ τα δικά σου και χανόμασταν μέσα σε αυτά χωρίς την παραμικρή αμφιβολία για την πραγματοποίησή τους... </div><br /><div align="center">Τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς και το δικό μου , μα πιο πολύ το δικό σου ....</div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">.</span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">(...Νιώθω μια μελαγχολία...)</span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">.</span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#000066;"></span></div><div align="center">Μας υπενθύμιζαν αυτό που και οι δύο δεν θέλαμε να δούμε...</div><div align="center">Ο κόσμος σου και ο κόσμος μου , μας καλούσε συνεχώς ... </div><br /><div align="center">Κάθε φορά που γινόταν αυτό μου έπιανες το χέρι ... ήξερες ότι φοβόμουν ...</div><div align="center">έβλεπες στα μάτια μου τον φόβο μου , μήπως τελικά σε πάρουν από μένα και μου έπιανες το χέρι.....</div><div align="center">Νόμιζα ότι το έκανες για να μην αισθάνομαι άσχημα... </div><div align="center">Κάποια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου ότι φοβήθηκες και δεν ήθελες να τους αφήσω να σε πάρουν...</div><div align="center">Σαν το παιδί που γατζώνεται από την φούστα της μαμάς του, όταν κάποιος ξένος πλησιάζει επικίνδυνα...</div><div align="center"></div><div align="center">Ξέρω όμως τώρα, ότι το έκανες για να μου πεις αυτό που δεν μου είπες ποτέ σου ....</div><br /><div align="center">" Εγώ είμαι μαζί σου "...</div>.<br /><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#66ffff;">(...μα δεν πειράζει... νύχτα είναι θα περάσει...)</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-7715967068690407230?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-36686225601867659482008-05-05T16:33:00.000-07:002008-05-05T17:12:46.789-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SB-ibhM_4MI/AAAAAAAAAGA/JoaPDdsrxDU/s1600-h/Untitled1946_4_big.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197051088661897410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SB-ibhM_4MI/AAAAAAAAAGA/JoaPDdsrxDU/s200/Untitled1946_4_big.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">έρχοντε όλοι και "γράφουν" πάνω της.... αυτή τους αφήνει...μα πως γίνετε να τους αφήνει ;</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- είναι προσπελάσιμη ... μου λες ... διάφανη..</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- δεν μπορεί ...αναφωνώ .... σε κανέναν δεν είναι προσπελάσιμη ...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- γράφουν πάνω της όλα τα απωθημένα τους ... βγάζουν πάνω της όλα τους τα αρνητικά και εξιλαιώνονται...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- μα πως αντέχει ;</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- δεν ξέρω ... έχει την δυνατότητα να ξεκινάει πάντα από την αρχή ....</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">-ποια είναι η αρχή ;</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- η αθωότητά της ... η αγνότητά της ... η αγαθότητά της ... το κενό... το μηδέν... μηδενίζει και ξαναρχίζει...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- μα πως γίνετε ; αφού την καταπατούν κάθε μέρα , την λεηλατούν και την χαράσουν....την αλλοιώνουν ....</div><br /><div align="center">πως γίνετε ; σε κανέναν δεν είναι προσπελάσιμη και αν είναι δεν θα αντέξει...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- ΑΝΤΕΧΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ</div><br /><div align="center">για να μπορούν πάντα να την "χαράσουν" και για να μπορεί πάντα να μηδενίζει... και όσο την "χαράσουν" τόσο θα μηδενίζει...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- ως πότε ;</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">εως ότου διαλέξει την πιο γλυκιά χαρακιά ... και ΦΥΓΕΙ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-3668622560186765948?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-28280282492738035942008-04-12T14:15:00.000-07:002008-04-12T14:59:18.885-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SAEwjGxiScI/AAAAAAAAAFw/e08x1c6Vi3c/s1600-h/5155626-lg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188481625379457474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/SAEwjGxiScI/AAAAAAAAAFw/e08x1c6Vi3c/s200/5155626-lg.jpg" border="0" /></a> <div align="center">... λίγες φορές έχεις την δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους "αδελφές ψυχές"..<br />ανθρώπους που σε κοιτάνε στα μάτια και τους καταλαβαίνεις... </div><br /><div align="center">ανθρώπους που η γενναιοδωρια ψυχής τους κάνει αλόβητους ...<br />τους κάνει ανθρώπους που χτυπάνε την γροθιά στο μαχαίρι ....</div><br /><div align="center">χωρίς παράπονο , χωρίς κραυγή... χωρίς θυμό...<br />τους κάνει ανθρώπους που φαντάζουν ότι λυγίζουν ... μα κοιτάνε ψηλά....<br />τ΄ακούτε μαλάκες ; κοιτάνε ψηλά.. εκεί που εσείς ποτέ δεν θα δείτε....<br />όσο προσπαθείτε να τον λυγίσετε τόσο πιο ψηλά κοιτάζει.... </div><div align="center"><br />γιατί η δύναμη του ....ειναι ο πόνος.... αυτό που όλοι σας την ζωή αποφεύγετε δειλά....<br />τρέμετε στην ιδέα να ζήσετε έστω και μια μέρα σαν αυτόν... </div><div align="center"><br />η ματιά του κουρασμένη , διαυγής μα και γεμάτη πείσμα.... όχι μίσος... πείσμα....<br />πείσμα για να καταφέρει να ζήσει με τα θεριά αυτού του κόσμου....<br />που πολεμανε και αυτόν και εμένα ....<br /><br /><br />στον φίλο μου και αδελφό μου<br />dimitri</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-2828028249273803594?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-32670637913163806062008-03-28T13:00:00.000-07:002008-03-27T17:54:20.429-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/R-w3eu_j8WI/AAAAAAAAAFA/iXMCKyH6K3s/s1600-h/8c9aad15bf136a46ir4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182578272346829154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/R-w3eu_j8WI/AAAAAAAAAFA/iXMCKyH6K3s/s200/8c9aad15bf136a46ir4.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">πόνος μεγάλος ....</div><br /><div align="center">μεγάλη αγάπη ...</div><br /><div align="center">ανεβαίνεις στο τρίτο επίπεδο της γνώσης ...την αγάπη</div><br /><div align="center">σκίζεις τις σάρκες για να την φτάσεις...έστω για λίγο...</div><br /><div align="center">την ακουμπάς .... κάθεσαι και την ακούς ...την αφουγκράζεσαι..</div><br /><div align="center">την παρακολουθείς αμίλητος...</div><br /><div align="center">Δεν θα σπάσεις την σιωπή αυτής της χαράς , αυτής της στιγμής με την φωνή σου...</div><br /><div align="center">οι αισθήσεις έχουν στήσει τρελό χορό και τα μάτια μου γεμίζουν από αφοσίωση... </div><br /><div align="center">το βλέπεις άραγε ;</div><br /><div align="center">πιστεύω σε σένα ... σε σένα μόνο πιστεύω ....</div><br /><div align="center">πιστεύω σ αυτό που με κάνεις να νιώθω...</div><br /><div align="center">γιατί είμαι φτιαγμένος να αισθάνομαι και να αναζητώ την αλήθεια...</div><br /><div align="center">να αγγίζω και να βλέπω τις χορδές της ψυχής , </div><br /><div align="center">εκεί που ο οποιοσδήποτε δύσκολα φτάνει... </div><br /><div align="center">Το ξέρω ότι θα φύγεις ... κανένας δεν αντέχει τόσο ψηλά...</div><br /><div align="center">πονάς πολύ όταν θα πέσεις... </div><div align="center"></div><div align="center"><span style="font-size:85%;">δεν ξέρεις όμως ότι η λύτρωση έρχετε αφού πέσεις...</span></div><div align="center"></div><div align="center">.</div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">αναζήτηση ...χωρίς όρια... χαρά...τιμωρία...λύτρωση.....ζωή...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ξανά και ξανά και ξανά και...ξανά...</span></div><div align="center">.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-3267063791316380606?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-25437368131646797432008-03-20T17:03:00.000-07:002008-03-27T17:16:14.136-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/R-RBO-_j8UI/AAAAAAAAAEs/KqxqZynW2BU/s1600-h/On-Front-Page-of-Soul-Point.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180337197066481986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 152px; TEXT-ALIGN: center" height="186" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/R-RBO-_j8UI/AAAAAAAAAEs/KqxqZynW2BU/s320/On-Front-Page-of-Soul-Point.jpg" width="277" border="0" /></a> <div align="center">θέλω κάτι να κρατήσει ..</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω να μη ξέρω ...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω κάτι να μείνει ...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω ο χρόνος να σταματήσει και να κατέβω ...</div><br /><div align="center">να βρω που θέλω να πάω ... να μείνω εκεί που κουρνιάζω..</div><br /><div align="center"></div><div align="center">Θέλω να γνωρίσω ανθρώπους που θα μείνουν... για πάντα...</div><br /><div align="center">μα και εσυ έφυγες και εσύ θα φύγεις...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">Θέλω να πάψω να ζω στον πύργο της βαβέλ...</div><br /><div align="center">εκεί όπου όλοι μιλάνε άλλη γλώσσα...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω το όνειρο να μένει απραγματοποίητο </div><br /><div align="center">μα και να φαίνεται πάντα εφικτό...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω κάπου να ακουμπήσω την ψυχή μου ...</div><br /><div align="center">και δεν μπορώ ....</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω να με πιστέψεις ...</div><br /><div align="center">να σε πιστέψω ...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω να ακούω το "βαλς των χαμένων ονείρων" </div><br /><div align="center">και να πάψεις να αναρωτιέσαι γιατί η τηλεόραση είναι μικρή...</div><div align="center"></div><br /><div align="center">θέλω να πάψεις να στέλνεις μυνήματα δύο λέξεων</div><br /><div align="center">και να μου μιλήσεις...φίλε ,γυναίκα , συνάδελφε...</div><br /><div align="center"></div><div align="center">θέλω να μείνεις γιατί με αγαπάς...</div><br /><div align="center">και όχι να φεύγεις επειδή.... με αγαπάς ...</div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-2543736813164679743?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-1939945901563214842008-02-07T02:31:00.000-08:002008-02-06T18:11:52.715-08:00<h2 align="center"><span style="font-size:78%;color:#ffffff;"><span style="color:#ffcc66;">Ξαναβλέπω τη ζωή μου φοβισμένος<br />Η φωνή μου είναι το μόνο που έχει μείνει<br />ταξιδεύει κουβαλώντας μοναξιά<br />Κι ό,τι πρόλαβα να βρω πάει και το αφήνει<br />μες στο πλήθος που μας πήρε χωριστά</span><br />.<br /></span></h2><p class="posts" align="center"><span style="color:#ffffff;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/320/455953/rome.jpg" border="0" /></span><span style="font-size:85%;color:#ffffff;">(... <span style="font-size:130%;">Αφιερωμένο στους ανθρώπους που συνάντησα τυχαία μέσα στο πλήθος , που για κάποιο "λόγο" ανταλλάξαμε μία ματιά ή μία κουβέντα και μετά χαθήκαμε ....<br />... Σε όλους αυτούς , που ανακατεύονται με το πλήθος στην προσπάθεια τους , να βρουν τον δρόμο τους και σε όλους αυτούς που μέσα στο πλήθος νιώθουν πιο μόνοι από όταν είναι πραγματικά μόνοι...<br />Επίσης αφιερωμένο στα λόγια που θα θέλαμε να πούμε και τελικά ποτέ δεν είπαμε γιατί χάθηκαν μέσα στο πλήθος των στιγμών , των λέξεων και των ανθρώπων...</span></span></p><p class="posts" align="center"><span style="font-size:130%;color:#ffffff;">αφιερωμένο στις υπέροχες μα και πολύ μικρές στιγμές που μοιραστήκαμε , ανιδιοτελώς , μέσα στο πλήθος , λίγο πριν χαθούμε για πάντα ;</span></p><p class="posts" align="center"><span style="font-size:130%;color:#ffcc66;">..... και σε όλα εκείνα που όταν φεύγουμε , </span></p><p class="posts" align="center"><span style="font-size:130%;color:#ffcc66;">μας κάνουν να γυρίζουμε πίσω ...) </span></p><p class="posts" align="center"><span style="font-size:130%;color:#ffcc66;">αντίο ;</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-193994590156321484?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-87143410333794386402008-02-07T01:48:00.000-08:002008-03-27T17:33:54.097-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/1600/96724/questions.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 122px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px; TEXT-ALIGN: center" height="227" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/320/444881/questions.jpg" width="202" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#666666;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;color:#ffffff;">Τι γίνεται όταν δεν αγαπάς τον εαυτό σου ;<br /></span><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Τι γίνεται όταν πεις σε κάποιον για πλάκα σ αγαπώ και αυτός το πιστέψει ;<br />Για πόσο καιρό , όλα τα εξωτερικά και δευτερογενής σημασίας ερεθίσματα , θα καλύπτουν με επιμελή και διακριτικό τρόπο , αυτό που τόσο επιμελώς έχεις θάψει μέσα σου ;<br />Για πόσο καιρό τα "θέλω" των άλλων , θα επισκιάζουν τα δικά σου "θέλω" , απλά και μόνο επειδή σου προσφέρουν μία άνετη , μα καθαρά "επιφανειακή" ζωή ;<br />Τι γίνεται όταν κάποιος άλλος δει αυτά που κρύβεις μέσα σου και τα αγαπήσει περισσότερο από εσένα ?<br />Πόσο πολύ μπορεί να τρομάξεις και πως είναι δυνατόν να αντιδράσεις, ανακαλύπτοντας ότι κάποιος άλλος λατρεύει αυτό με το οποίο εσύ η ίδια αρνήσαι να συνυπάρξεις ?<br />αυτό το οποίο εσύ η ίδια αρνήσαι να κοιτάξεις κατάματα και να αγαπήσεις ?<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Τον εαυτό σου ? </span></span></span></div><div align="center"><strong><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:130%;color:#ffffff;">.</span></strong></div><p align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#ffffff;"><em>(η φωτογραφία , ψυχρή , αδιάφορη και ουδέτερη , μιας και τα "διότι" που διαμορφώνουν τις αποχρώσεις των συναισθημάτων που γεννά μία φωτογραφία... απουσιάζουν ....)</em></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-8714341033379438640?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-74115919453165181202007-11-18T12:53:00.000-08:002008-03-27T17:34:40.197-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rl3XZeuCklI/AAAAAAAAADU/r0aZ97C9Kl4/s1600-h/pagkaki2222.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070445588231918162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 151px; CURSOR: hand; HEIGHT: 236px; TEXT-ALIGN: center" height="219" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rl3XZeuCklI/AAAAAAAAADU/r0aZ97C9Kl4/s200/pagkaki2222.jpg" width="146" border="0" /></a><br />.<br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;"><em>Ενα παγκάκι η ψυχή μου ...</em> </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">..<br />Έρχοντε άνθρωποι και ξαποσταίνουν ... πάνω της...<br />Ξεκουράζοντε μαζί της...<br />ρεμβάζουν ... συζητούν ... ανησυχούν...<br />καμιά φορά ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ , ότι θα ξανάρθουν.... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και δεν έρχοντε ποτέ...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"><em>Ένα παγκάκι η ψυχή μου....</em> </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">..<br />Έρχοντε και άνθρωποι που <em>χαράζουν</em> πάνω της , </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">άλλοτε το "όνομά" τους , </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">άλλοτε τη λέξη</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">σ΄αγαπώ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και φεύγουν...</span></div><div align="center">.</div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"><em>Ένα παγκάκι η ψυχή μου...</em></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">..</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Έρχοντε και άνθρωποι που διαβάζουν τις χαρακιές μου,</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">? + ? = love for ever</span> <span style="color:#ffffff;">( χάραξες κάποτε ...)</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και αναρωτιούντε αν ακόμη μ΄ αγαπάς...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και πάντα θα έρχοντε....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και πάντα θα αναρωτιούντε...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και πάντα θα φεύγουν...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Ένα παγκάκι η ψυχή μου...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">..</span></em></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">O χρόνος φθείρει το χρώμα του ... την ψυχή μου ... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Oι χαρακιές όμως .... μένουν...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Είναι τόσο βαθιές που μένουν.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-7411591945316518120?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-77215199677615555472007-09-17T14:46:00.000-07:002008-03-27T17:35:14.727-07:00<div align="center">θα<span style="font-size:130%;"> χαθούνε τα ίχνη μας ...</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">έτσι κι αλλιώς....</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111294824001095314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Ru73j8bgxpI/AAAAAAAAAEU/o0J4Y65RS-I/s320/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BFttt.bmp" border="0" />.</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">....και όσο φεύγω μακριά σου το ξέρω ....</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">πάντα ο ήλιος θα βγαίνει χωρίς ....</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">να τον νοιάζει αν θα τα καταφέρω....</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">ή αν έρθεις ποτέ να με βρεις ....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-7721519967761555547?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-68165338415386436242007-09-03T09:42:00.000-07:002007-09-03T09:55:20.860-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rtw7sZPSZQI/AAAAAAAAAEM/uF9wAUJ4NPg/s1600-h/ibby-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106021711406589186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px; TEXT-ALIGN: center" height="256" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rtw7sZPSZQI/AAAAAAAAAEM/uF9wAUJ4NPg/s320/ibby-2.jpg" width="227" border="0" /></a><br /><div align="center">αυτό που μένει πάντα να θυμίζει κάποιες στιγμές... </div><br /><div align="center">μια αγάπη... έναν έρωτα... </div><br /><div align="center">ίσως και απλά μία βόλτα...</div><br /><div align="center">χωρίς προορισμό η σκοπό....</div><br /><div align="center">ένα βιβλίο... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-6816533841538643624?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-68256810071419340072007-08-13T14:05:00.000-07:002007-08-13T14:28:59.435-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RsDMyhQXzzI/AAAAAAAAAEE/5TC9tgpStew/s1600-h/IMG_4979croppedaaaaaaaaaa.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098299946475966258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RsDMyhQXzzI/AAAAAAAAAEE/5TC9tgpStew/s320/IMG_4979croppedaaaaaaaaaa.jpg" border="0" /></a><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-6825681007141934007?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-54315674685653087442007-06-26T16:16:00.000-07:002007-06-26T16:56:32.171-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RoGmZaFaB3I/AAAAAAAAADk/Mb9oe7tope8/s1600-h/fear.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080524810079569778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RoGmZaFaB3I/AAAAAAAAADk/Mb9oe7tope8/s200/fear.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Τι γίνεται όταν το αφεντικό σου έχει άδικο σε ένα πολύ σοβαρό θέμα και καλείσε να πάρεις θέση μπροστά του ?</div><br /><div align="center">Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που διάλεξες να είσαι δίπλα του σε απογοητεύει με την συμπεριφορά του ως προς τους γύρω του και δει ως προς τους οικονομικά ασθενέστερους με προσβλητικό και επιθετικό τρόπο?</div><br /><div align="center">Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που γνώρισες πριν λίγο καιρό και διεπίστωσες προς μεγάλη σου έκπληξη ,ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος και μετά όλα τα άλλα. </div><br /><div align="center">Πως μπορείς να μην σταθείς έστω "κοντά" του , αν όχι δίπλα του?</div><br /><div align="center">Πως γίνεται να μην χτυπάει το τηλέφωνο ούτε μία φορά εδώ και τόσους μήνες όταν τόσο πολύς κόσμος ισχυρίζεται ότι σ αγαπάει? </div><br /><div align="center">πως γίνεται το 90% των τηλεφώνων να αφορά οικονομικά και υλικής προέλευσης θέματα ,ακόμα και από άτομα που περιμένεις εναγωνίως να σε ρωτήσουν απλά τι κάνεις?</div><br /><div align="center">Πως γίνεται όλα τα λόγια στην παρέα με κάποιους ανθρώπους να κινούντε γύρω από την γνωστή και βαρετή κατεμέ επιφάνεια , με σκοπό πάντα να καταφέρουμε να φανούμε πιο έξυπνοι στο παιχνίδι μυαλού που όλοι μας υιοθετούμε σε κάθε μας κίνηση ως την μοναδική πλέον δικλείδα ασφαλείας με το έξω κόσμο;</div><br /><div align="center">πώς γίνεται οι σχέσεις να εναλλάσοντε με τόσο γρήγορο ρυθμό;</div><br /><div align="center">πως γίνεται να αρχίζουν και να τελειώνουν με ένα sms;</div><br /><div align="center">πόσο δύσκολο άραγε είναι να μπορέσεις να παραμείνεις άνθρωπος ;</div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-5431567468565308744?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-62073204232415815932007-05-30T12:30:00.000-07:002007-05-30T12:45:53.448-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rl3S7euCkkI/AAAAAAAAADM/sVBE4xg1TqU/s1600-h/Γερμανια+2006+α+007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070440674789331522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 207px; CURSOR: hand; HEIGHT: 135px; TEXT-ALIGN: center" height="178" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rl3S7euCkkI/AAAAAAAAADM/sVBE4xg1TqU/s320/%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1+2006+%CE%B1+007.jpg" width="262" border="0" /></a><br /><div align="center">Κατέβηκα από το τρένο .....<br />Στέκομαι ανάμεσα στα δύο τραίνα και ξαφνικά παγώνω ....</div><br /><div align="center">Τα βήματα μου παύουν να έχουν την ίδια αποφασιστηκότητα και ξαφνικά αδρανούν ....</div><br /><div align="center">Με πιάνει μια έντονη ανασφάλεια , μία τάση φυγής και αμφιβολίας (ένας πόλεμος ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα)<br />Η λογική μου λέει ότι βρίσκομαι στην μέση του πουθενά , χωρίς λόγο<br />Το συναίσθημα , ότι κάποιος λόγος υπάρχει, αλλά δεν ξέρει ποιος ...<br /></div><br /><div align="center">- Φτου σου ρε γαμώτο , </div><br /><div align="center">τώρα βρήκε να με πιάσει ? </div><br /><div align="center">Τώρα που έφτασα ?<br /></div><br /><div align="center">Στέκομαι για δέκα λεπτά ανάμεσα στα δύο τρένα .... </div><br /><div align="center">Δέκα μαρτυρικά λεπτά....<br />Δέκα λεπτά που μου φάνηκαν αιώνας ... </div><br /><div align="center">Δέκα λεπτά που όλα μέσα μου πολεμούσαν...<br />Δέκα λεπτά που ένιωθα ότι υπήρχαν δύο άνθρωποι μέσα μου , με διαφορετικές γνώμες...<br />Δεν ήξερα ποιος θα νικήσει , μα τους άφησα να πολεμούν .... </div><br /><div align="center">Περίμενα τον νικητή .....<br />Για λίγα δευτερόλεπτα , η προσοχή μου στράφηκε σε δύο κοπέλες που περνούσαν δίπλα μου ...<br />Πέρασαν και έφυγαν και εγώ ....και εγώ βρισκόμουν ακόμη στο ίδιο σημείο ...<br />Νόμιζα ότι θα μείνω εκεί για πάντα..... Όλες οι πιθανές εκδοχές περνούσαν από το μυαλό μου...<br />Οι άσχημες με παρότρυναν να φύγω .... να το βάλω στα πόδια ....<br />Οι καλές να μείνω και να παλέψω και να δεχτώ στωικά , το όποιο αποτέλεσμα ....<br />Και οι δύο συνέχιζαν να πολεμούν μέσα μου , ασταμάτητα....<br />Τους αγνόησα για λίγο ....και αφουγκράστηκα μία τρίτη φωνή ....<br />Σημασία έχει το ταξίδι , έλεγε κάποιος τρίτος μέσα μου και όχι ο προορισμός ....<br />-Και το ταξίδι εσύ το έκανες ... κατάφερες να φτάσεις μέχρι εδώ και αυτό σημαίνει κάτι ...<br />Δεν ήρθες εδώ τυχαία .... κάτι σε έφερε ... πάλεψε το .... δώσε του την ευκαιρία να σου αποδείξει τον λόγο που σε έφερε μέχρι εδώ ... μην του κόψεις τα φτερά για άλλη μία φορά ....<br />Σκέφτηκα .... Αυτό είναι που περίμενα ...Να το σημάδι , που όταν όλα μοιάζουν αμφίβολα ,σου δείχνει τον δρόμο , για να προχωρήσεις..... Το ονόμασα ένστικτο....<br />Το συναίσθημα και η λογική συνέχιζαν να παλεύουν και πάντα θα παλεύουν ....<br />Το ένστικτο λειτούργησε με μια απίστευτη δύναμη και τα βήματα μου , έγιναν πιο αποφασιστικά από ποτέ...<br />Προχωρούσαν προς τα εμπρός , μόνο προς τα εκεί.... χωρίς καμία αμφιβολία πλέον...<br />Έρχομαι να σε βρω .... όποιος και αν είσαι ότι και αν είσαι .... δεν σε φοβάμαι .....<br />Και αν μου κάνεις τελικά κακό .... θα μπορώ να λέω ότι δεν σε φοβηθηκα , δεν με φοβήθηκα ...<br />Και ήρθα να σε βρω ....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-6207320423241581593?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-76582154658253114302007-05-21T11:46:00.000-07:002007-05-21T12:58:13.797-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RlH5GeuCkjI/AAAAAAAAADE/wl82SU8QEpA/s1600-h/43688_wallpaper280.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067104945489220146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 133px; TEXT-ALIGN: center" height="177" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RlH5GeuCkjI/AAAAAAAAADE/wl82SU8QEpA/s320/43688_wallpaper280.jpg" width="254" border="0" /></a><br /><div align="center">Πέρασαν 6 μήνες ...και δεν ξέρεις τίποτα... μόνο κάποιες άσχημες κουβέντες έμειναν και καθορίζουν την συνέχεια...</div><br /><div align="center"></div>.<br /><div align="center">Πριν 6 μήνες αποφάσισα να πάρω έναν δρόμο δύσκολο , που μου έδεινε 1 στις 10 πιθανότητες να καταφέρω αυτό το οποίο νόμιζα ότι ήταν το επιθυμητό....αυτό το οποίο όλα τα ένστικτα έδειχναν να είναι αληθινό...</div>.<br /><div align="center"></div><br /><div align="center">Δεν υπολόγισα τις βιαστικές κινήσεις και τις απρόσμενες εξελίξεις που μία κουβέντα σε φάση εκνευρισμού μπορεί να φέρει... Λόγια εν βρασμό ψυχής ... το κατάλαβες άραγε? Εγωισμός και βιαστικές κινήσεις ....πως να τα πολεμήσεις?</div><br /><div align="center"></div>.<br /><div align="center">Θέλω να τα διορθώσω όλα , να τα κάνω να έρθουν εκεί που πραγματικά τα αισθάνομαι...</div><div align="center">Θέλω η αλήθεια μου να βγει και να πλυμμυρίσει το είναι μου και να πολεμήσει όλα αυτά τα θεριά που από μικρός πολεμάω...</div>.<br /><div align="center">Η 1 στις 10 πιθανότητες κατά περίεργο τρόπο ήρθε...</div><div align="center">πρώτη φορά στην ζωή μου αισθάνομαι τόσο τυχερός...</div><br /><div align="center"></div>.<br /><div align="center">Εσύ όμως δεν ήσουν εκεί και όταν πλέον ήρθες , </div><div align="center">ήρθες με τις πιο άσχημες και προσβλητικές διαθέσεις... </div><div align="center">Θεέ μου πόσα μπορεί να αντέξει τελικά ο άνθρωπος ?</div><div align="center"></div>.<br /><div align="center">Η μόνη μου παρηγοριά η δουλειά ... </div><div align="center">και .... </div><div align="center">αχ ποιος να το πίστευε ότι ένας άνθρωπος από ένα πολύ μακρινό ανατολικό μέρος , θα ήταν η μόνη αληθινή αγκαλιά που εισέπραξα αυτούς τους 6 μοναχικούς μήνες ...Μια αγκαλιά και ένα ευχαριστώ από καρδιάς γιατί τον σεβάστηκα και τον αντιμετώπισα με σεβασμό , όπως αξίζει σε κάθε ανθρώπινο ον του πλανήτη...Αυτό ήταν η μοναδική επιβράβευση των κόπων μου και της προσπάθειας μου να αγγίξω αυτά που πραγματικά νιώθω.... τους τελευταίους 6 μήνες....</div>.<br /><div align="center"></div><br /><div align="center">Εκλεισε ο κύκλος ....</div><div align="center">ξαναγύρισα εκεί από όπου ξεκίνησα ...με άδεια χέρια ... κενός ...και απορημένος ...</div><div align="center">γεμάτος αναπάντητα γιατί .... </div><div align="center">εύχομαι κάποια στιγμή να μάθω....</div>.<br /><div align="center">Η αγκαλιά του ξένου αυτού ανθρώπου θα μείνει να γεμίζει το όποιο κενό δημιουργήθηκε από αυτό το μικρό, απρόσμενο, μα τόσο μακρινό ταξίδι...</div><div align="center"></div>.<br /><div align="center">Να στε καλά και οι δύο σας....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-7658215465825311430?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-29221215695705414362007-04-25T12:47:00.001-07:002007-04-25T13:32:54.595-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Ri-66raoruI/AAAAAAAAAC0/YRgTxB4qznk/s1600-h/pg015_small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057466423809978082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Ri-66raoruI/AAAAAAAAAC0/YRgTxB4qznk/s200/pg015_small.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">Κάποιες φορές και σε ανύποπτο χρόνο , βρίσκοντε στο δρόμο σου κάποιοι άνθρωποι που για άγνωστους ίσως λόγους νιώθεις ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου μαζί τους. </div><br /><div align="center">Κατά περίεργο τρόπο το ίδιο νιώθουν και αυτοί... </div><br /><div align="center">Μιλάς μαζί τους και νιώθεις το χρόνο να παγώνει και οι πέντε αισθήσεις σου να λειτουργούν μαζί , ζώντας έτσι την κάθε στιγμή...</div><br /><div align="center">Στην αρχή προσπαθείς να καταλάβεις πως γίνεται όλο αυτό μα σιγά σιγά αλλάζεις την σκέψη σου και αφήνεσαι ...</div><br /><div align="center">θέλεις να το ζήσεις όσο καλύτερα μπορείς ...</div><br /><div align="center">Ξαπλώνεις στην αγκαλιά της και σταματάς να μιλάς... </div><br /><div align="center">Νιώθεις αμήχανα μα κάνεις αυτό που σκέφτεσαι ... είσαι ο εαυτός σου...μετά από πολύ καιρό... </div><br /><div align="center">Αναρωτιέσαι πως μπορεί να συμβαίνει όλο αυτό ... περίεργοι και ανεξήγητοι μηχανισμοί σου δείχνουν μετά από πολύ καιρό αυτό που πάντα έκρυβες μέσα σου.... τον εαυτό σου... </div><br /><div align="center">Άκούω την φωνή σου να λέει ότι το ίδιο νιώθεις και εσύ ... παγώνω...</div><br /><div align="center">Δεν είμαι τρελός σκέφτομαι....</div><br /><div align="center">Φοβάμαι .... όπως φοβάται κάθε ανθρώπινο όν που αγγίζει την ευτυχία...</div><br /><div align="center">στην σκέψη μήπως την χάσει...</div><br /><div align="center">Όταν φτάσεις εκεί κατά ένα περίεργο λόγο φοβάσαι , φοβάσαι πολύ...γίνεσαι πολύ εαυάλωτος...</div><br /><div align="center">Ξέρεις ότι δεν διαρκεί για πάντα , ξέρεις ίσως ότι αυτοί οι άνθρωποι θα περάσουν και θα φύγουν το ίδιο εύκολα με το που ήρθαν...</div><br /><div align="center">Το ξέρεις από την αρχή μα πάντα ελπίζεις....</div><br /><div align="center">Φεύγουν... αλλά είναι πάντα εκεί...</div><br /><div align="center">Ποτέ δεν κατάλαβα όμως γιατί φεύγουν...αφού το μόνο πράγμα που δεν μπορείς να ξεγελάσεις είναι τον εαυτό σου και αυτά που αισθάνεται...</div><br /><div align="center">Αντίο λοιπόν ...</div><br /><div align="center">Δεν σας ξεχνώ όμως...</div><br /><div align="center">και αυτό είναι κάτι....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-2922121569570541436?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-48089793002111894342007-04-24T13:45:00.001-07:002007-04-24T13:51:16.636-07:00<div align="center">Ήθελα τόσα να σου πω...</div><div align="center">Ήθελα να ξέρεις μιαν αλήθεια...</div><div align="center">Όμως μου πήραν την λαλιά και δεν μπορώ ούτε το'να ούτε τ'άλλο....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-4808979300211189434?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-27827316846245616772007-04-23T14:05:00.000-07:002007-04-24T13:50:44.837-07:00<div align="center">Με αφορμή τα σχόλια της sofi_k και της vany στο πρότελευταίο πόστ </div><div align="center">.</div><div align="center"></div><div align="center"><em><strong>(ή θα συμβιβαστείς και δεν θα είσαι πια ο εαυτός σου, ή θα κρατήσεις την ακαμψία σου και θα αποτύχεις ...),</strong></em></div><div align="center">.</div><div align="center"><em></em></div><div align="center">αποφάσισα να γράψω αυτό το πόστ...</div><div align="center"></div><div align="center">Δεν συνηθίζω να απαντάω στα σχόλια , αν και ίσως θα έπρεπε... Ούτε συνηθίζω να γράφω πόστ παρασυρόμενος από τα σχόλια κάποιων "συνοδοιπόρων", αλλά είναι μία καλή ευκαιρία να γράψω για ένα θέμα που το θεωρώ πολύ σημαντικό και με προβληματίζει ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό...</div><div align="center"></div><div align="center">Υπάρχει άραγε μέση οδός σε κάποια πράγματα ?</div><div align="center">Μπορείς να ρίξεις νερό στο κρασί σου όταν κάποιες αρχές με τις οποίες μεγάλωσες ή ακόμα και η αξιοπρέπεια σου καταπατούνται με οποιοδήποτε τρόπο;</div><div align="center">Aν συμβιβαστείς η αλήθεια θα είναι πάντα εκεί να σου θυμίζει ότι δεν είσαι πλέον ο ίδιος.</div><div align="center">Πρέπει να συνεχίζεις να ζεις αδιαφορώντας για αυτό που συμβαίνει γύρω σου ,</div><div align="center">πρέπει να καταφέρεις να γελάς με τον πόνο ή την δυστυχία του άλλου απλά και μόνο για να μην υποφέρεις;</div><div align="center">Πρέπει να μάθεις να ζεις δίνοντας κομμάτια από την ψυχή σου σε ανθρώπους που δεν τα εκτιμούν και που ακόμα σε παρεξηγούν, σε απειλούν και στο τέλος αν δεν τους κάνεις σε πετούν ; ...</div><div align="center">Πρέπει να μάθεις να ρίχνεις τον συνάδελφό σου σκεπτόμενος ότι μπορεί να δουλεύει εις βάρος σου ή ακόμα και ότι θα σου φάει την καλοκαιρινή άδεια...</div><div align="center">Πρέπει να μάθεις να κάνεις έρωτα με ανθρώπους που αν δεν σου κάνουν ή δεν τους κάνεις, σε αφήνουν ; ή τους αφήνεις στη μέση του δρόμου , σαν να μην σε γνώρισαν ποτέ ;</div><div align="center">Πρέπει να καταφεύγεις στα βλογκ για δεις την ανθρώπινη πλευρά των ανθρώπων με τους οποίους ίσως συναστρέφεσαι κάθε μέρα;</div><div align="center">Κάθε μέρα συναναστρέφομαι με πολύ κόσμο , λόγω της φύσεως της δουλειάς που κάνω ...</div><div align="center">Οι κεραίες μου είναι πάντα ανοιχτές και έχω μάθει να ζω την κάθε στιγμή , που θα συναντήσω κάποιους ανθρώπους , με όλη την σημασία της λέξεως...</div><div align="center">Μερικές φορές νομίζω ότι ζω σε ένα κόσμο που μόνιμα βρίσκεται σε μία κατάσταση, του ποιος θα αποδειχθεί περισσότερο έξυπνος... </div><div align="center">Παιχνίδι μυαλού χαρακτηρίζει την εποχή μας , ακόμα και τα μπλόκ ίσως έχουν ένα είδος ανταγωνισμού του ποιος θα γράψει καλύτερα.. έλεος ...</div><div align="center">Ναι νομίζω ότι για να καταφέρεις πλέον να κρατήσεις την ακαμψία σου σε αυτήν την εποχή , πρέπει να αποτύχεις...</div><div align="center">Έχω σταματήσει πλέον να ακούω κάποιες λέξεις που πιο παλιά ηχούσαν πολύ όμορφα στα αυτιά μου...αξιοπρέπεια, σεβασμός, ηθική, αγάπη...</div><div align="center">Έχει γεμίσει ο τόπος με ανθρώπους που τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς πολλές φορές να συνηδητοποιούν το γιατί και όταν το βράδυ φτάνουν σπίτι τους κενοί ,προσπαθούν να βρουν ποιοι είναι...</div><div align="center">Μιλάς με ανθρώπους κατά την διάρκεια της ημέρας για σοβαρά θέματα και εκείνοι αδιαφορούν σηκώνοντας το κινητό τους που χτυπάει επίμονα..</div><div align="center">Νομιμοποιείται πλέον η αδιαφορία ή κάνω λάθος?</div><div align="center">Πολλοί δεν αντέχουν την όλη κατάσταση και μπορούν να γίνουν γελοίοι, αντεμετωπίζοντας όλες τις καταστάσεις τελείως επιφανειακά... </div><div align="center">άλλοι πάλι υποφέρουν σιωπηλά ανύμποροι να αντιδράσουν...</div><div align="center">άλλοι βολοδέρνουν από εδώ και από εκεί προσπαθώντας να σώσουν ότι μπορούν από τις αρχές τους , ακόμη και με το τίμημα της αποτυχίας...</div><div align="center">και άλλοι χάνουν τον έλεγχο τους και αντιδρούν με ζωικά ένστικτα και παρορμητικά...</div><div align="center">Δεν είναι όλα στο μυαλό βρε παιδιά , είναι και στην ψυχή !!!! ....</div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-2782731684624561677?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-33602736614149431822007-04-22T14:56:00.000-07:002007-04-22T15:51:13.893-07:00<div align="center">0:57 μετά τα μεσάνυχτα... </div><div align="center">ησυχία...</div><div align="center">ο μόνος ήχος που ακούγεται η φωνή του John Lennon και οι ήχοι μίας κιθάρας σε ένα μικρό δωμάτιο να συνθέτουν το yesterday... </div><div align="center">Και εγώ καθισμένος στο γραφείο μου , που σήμερα μαζί με το φρεσκάρισμα των τείχων του δωματίου, άλλαξε θέση...</div><div align="center">Ένα ποτήρι χαμηλό και μικρό με ουίσκυ και sprite με συντροφεύουν μαζί με ένα στριφτό τσιγάρο στις τελευταίες σκέψεις της ημέρας... </div><div align="center">Το βλέμμα μου πέφτει στο φωτιστικό με το χαμηλό φως που υπάρχει στο γραφείο μου και διακόπτει την σκέψη μου... </div><div align="center">Πάντα μου άρεσε το λίγο και απαλό φως που εκπέμπει αυτό το φωτιστικό λίγο πριν κοιμηθώ... και ας είναι ευτελούς αξίας , όπως πολλοί λένε.... </div><div align="center">Εγώ χαίρομαι που για άλλη μία φορά κατάφερα να βρω κάτι το ευτελές με τόσο "ζεστό" φως.</div><div align="center">Άλλωστε αυτό έκανα πάντα...</div><div align="center">Απολογισμός....</div><div align="center">αναπάντητα γιατί ψάχνουν για άλλο ένα βράδυ να βρούν ένα διότι...</div><div align="center">Δεν θα το βρουν... το ξέρω....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-3360273661414943182?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-50208229093519879092007-04-21T11:28:00.000-07:002007-05-24T14:18:58.940-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RipdXTSYA6I/AAAAAAAAACs/YI4ed2hm8uU/s1600-h/20050514040631_20050514-in-search-900x600.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5055956186572522402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RipdXTSYA6I/AAAAAAAAACs/YI4ed2hm8uU/s200/20050514040631_20050514-in-search-900x600.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">ή θα συμβιβαστείς και δεν θα είσαι πια ο εαυτός σου, ή θα κρατήσεις την ακαμψία σου και θα αποτύχεις ...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-5020822909351987909?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-50616037485642730522007-04-10T14:30:00.000-07:002007-05-24T14:18:28.080-07:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">Τις τελευταίες μέρες έρχομαι αντιμέτωπος με μία σειρά γεγονότων που με προβληματίζουν ακριβώς για τους ίδιους λόγους ....<br />Αν θα πρέπει να πάρω το μέρος των ανθρώπων που αγαπώ λέγοντας ψέμματα<br />ή αν θα πρέπει υπερασπίζοντας την αλήθεια να πικράνω ή ακόμη και να χάσω αυτούς που αγαπώ...<br />Οι τύψεις με βαραίνουν από την μία βλέποντας αυτούς που αγαπώ ή συμπαθώ να υποφέρουν ή ακόμη και να τους χάνω λέγοντας κάποιες αλήθειες που τους πληγώνουν... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Από την άλλη όμως μερικές φορές αυτή η κίνηση της προάσπισης της αλήθειας σε κάνει να νιώθεις πιο δυνατός και πιο ολοκληρωμένος...<br />Ένας φίλος μου είπε κάποια στιγμή που του εκμυστηρευόμουν το γεγονός , το εξής...<br />Αν πραγματικά σε αγαπούσαν ακόμη και αν η αλήθεια σου τους πλήγωνε , δεν θα έπρεπε να σε αφήσουν...<br />Είναι άραγε έτσι ? ή πρέπει μία ζωή ολόκληρη να ακροβατείς ανάμεσα στο ψέμα και στην αλήθεια για να μπορείς έτσι να κρατάς αυτούς που αγαπάς κοντά σου ? </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Πολλές φορές έχω ακούσει την ατάκα , ακόμη και από ανθρώπους που νόμιζα ότι με αγαπούσαν ή που όντως με αγαπούσαν ....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αν ήσουν λίγο πιο διπλωμάτης δεν θα είχαν γίνει όλα αυτά...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Πειράζει που δεν είμαι διπλωμάτης ?</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Πειράζει που στις δύσκολες επιλέγω την αλήθεια με όποιο κόστος ?</span></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-5061603748564273052?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-12683057709402476802007-03-31T11:17:00.000-07:002007-05-24T14:18:06.473-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rg6tOLd5eeI/AAAAAAAAACc/o3n7wFFco80/s1600-h/185326007X.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048162691436870114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 154px; CURSOR: hand; HEIGHT: 175px; TEXT-ALIGN: center" height="280" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Rg6tOLd5eeI/AAAAAAAAACc/o3n7wFFco80/s320/185326007X.jpg" width="230" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Προχωρούσα με την μηχανή στην κηφησίας , γυρνώντας από την δουλειά, ώσπου κάποια στιγμή και σε ανύποπτο χρόνο και ενώ περίμενα το φανάρι να ανάψει πράσινο , έπεσε το μάτι μου σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ανθρώπων που περπάταγαν (καλοντυμένοι και αξιοπρεπέστατοι) χέρι χέρι στο πεζοδρόμιο...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Η εικόνα ήταν μοναδική και σπάνια...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Δεν μπόρεσα να αντέξω στον πειραμό της περιέργειας που δημιουργεί μία τέτοια εικόνα και κατέβηκα από την μηχανή και τους πλησίασα... </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- Συγνώμη τους είπα ντροπαλά , να σας κάνω μία ερώτηση ?</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- Η κυρία με κοιτούσε απορημένα , ενώ ο κυρίος με ένα καταφατικό νεύμα μου έδωσε τον λόγο...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- Περνούσα με την μηχανή και σας είδα χέρι χέρι και δεν αντεξα στον πειρασμό να σας ρωτήσω... , πως έχετε καταφέρει κάτι τέτοιο , μετά από τόσα χρόνια...;</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Η κυρία χαμογέλασε πονηρά και ο κύριος με βλέμμα που έδειχνε να χαίρεται για την ερώτηση που του έκανα μου απάντησε μονολεκτικά...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">- Αγαπιόμαστε νεαρέ μου...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">τόσο απλά σκέφτηκα....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-1268305770940247680?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-412475825592273652007-03-28T01:54:00.000-07:002007-05-24T14:17:47.739-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Τρέχεις, όλο τρέχεις ...<br />Δεν κοιτάς ούτε δεξιά ούτε αριστερά ...<br />ούτε πάνω, μα ούτε κάτω...<br />Που πάμε σε ρωτάω και δεν ξέρεις ....<br />απλά τρέχεις ....<br />Δεν θες να σταματήσεις πουθενά ...<br />ακόμα και εκεί που αγαπάς ...<br />ακόμα και εκεί που σε αγαπάνε...<br />απλά τρέχεις ...<br />Το βήμα σου αποφασιστικό ,<br />Το σώμα σου αγέρωχο,<br />Μα η ψυχή σου "φοβισμένη"<br />ακολουθεί μια αέναη<br />πορεία δίχως σταματημό....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Mια πορεία αναζήτησης , </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">οδύνης και χαλασμού</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/1600/171792/46882_wallpaper280.jpg"></div><span style="color:#ffffff;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/320/275610/46882_wallpaper280.jpg" border="0" /> </span><p align="center"></a><span style="color:#ffffff;">Και εγώ γαλήνιος, να μένω πίσω, να σε κοιτάω...<br />(σαν ένα πλοίο που χάνεται στον ορίζοντα...)<br />και να σου φωνάζω ....<br />.<br />ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ</span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-41247582559227365?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-67700042438952829942007-03-25T02:55:00.000-07:002007-05-24T14:17:28.849-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZHuJqaEqI/AAAAAAAAACI/V-aOSQr9VoM/s1600-h/kavos1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045799290708562594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZHuJqaEqI/AAAAAAAAACI/V-aOSQr9VoM/s200/kavos1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/1600/kavos.0.jpg"></a><span style="color:#ffffff;">Αυτά που αγαπάμε και είμαστε δεμένοι μαζί τους και πάντα κοντά τους. </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αυτά που μας φυλακίζουν αναίτια.</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια και σιγουριά , αλλά και περιορισμένοι, ίσως μερικές φορές φυλακισμένοι.</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αυτά τα οποία μας δένουν με τιν αγάπη , όπως ο κάβος , ένα πλοίο στο λιμάνι... Συναισθήματα συγκεχυμένα , ασφάλεια και σιγουριά, αλλά και αίσθημα πίεσης και περιορισμού.. </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Είναι η αγάπη ένα λιμάνι ;</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Eίναι ο κάβος που μας προστατεύει , από τα άγρια κύμματα της θάλασσας ή από τις απρόσμενες διαθέσεις του ανέμου ; </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ή είναι αυτός που μας , δένει, μας φυλακίζει αναίτια.;</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Μας στερεί την ελευθερία μας ;,</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">την εσωτερική μας παρόρμηση να αφεθούμε στις βουλές του ανέμου;, ή στις ταλαντεύσεις της άγριας αλλά και σαγηνευτικής θάλασσας ; </span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/1600/komsxoini.0.jpg"></a></div><br /><span style="color:#ffffff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045799509751894706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZH65qaErI/AAAAAAAAACQ/tYcsL5DjIms/s200/komsxoini.jpg" border="0" /><br /></span><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Είναι ο ομφάλιος λώρος που μας </span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/1600/komsxoini.1.jpg"></a><span style="color:#ffffff;">δένει με τον θεό ή είναι η αιτία που περιορίζει την περιέργεια του ανθρώπου, να ανοίξει τον κύκλο του μυαλού του, να κάνει κι άλλα "ταξίδια" και να διερύνει έτσι του ορίζοντες του ; Λένε ότι το ταξίδι είναι που μετράει.</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Τι γίνεται όμως όταν δεν έχει προορισμό ; </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Όταν βρεις τον προορισμό τελειώνει και το ταξίδι ; </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αγάπης ιδότητες , πάντα αντιφατικές... </span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">γεμάτες ερωτήματα και άγνωστες ερμηνείες...</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">H επιλογή είναι δική σας .....</span></div><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Καλό ταξίδι.....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-6770004243895282994?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-88753802662380740902007-03-25T02:39:00.000-07:002007-05-24T14:17:06.950-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZECpqaEnI/AAAAAAAAABw/1-I8k0ixGIU/s1600-h/439916897cQoBwa_ph.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045795244849369714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZECpqaEnI/AAAAAAAAABw/1-I8k0ixGIU/s200/439916897cQoBwa_ph.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Έρχεται η στιγμή που το βράδυ λίγο πριν κοιμηθείς και θα καθαρίσει το μυάλό σου ,από την καθημερινότητα και τα γεγονότα της ημέρας ,που θα κάνεις τον απολογισμό σου , που θα μείνεις μόνος με τον εαυτό σου και με τις έννοιες σου...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Είναι η στιγμή που το μυαλό σου προσπαθεί να βρει διέξοδο και λύσεις , σε πράγματα και κατάστάσεις που σε κάνουν να νιώθεις πολύ μόνος.....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Η λύση και η διέξοδος δεν βρίσκεται , όσο η ώρα περνάει και το ρολόι , σου επενθυμίζει κάθε λίγο και λιγάκι ότι πρέπει να κοιμηθείς, γιατί μια καινούργια μέρα έρχεται.....αρνήσαι να κοιμηθείς και κρατάς ένα κλειδί , που δεν ξέρεις ποια είναι η πόρτα στην οποία ανήκει ....- αφού έχω το κλειδί , θα υπάρχει και η πόρτα λες.....και συνεχίζεις να σκέφτεσαι .....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Κουράζεσαι τόσο πολύ ,που καταφεύγεις στο αγαπημένο σου βιβλίο ,που θα σε ταξιδέψει , σε άλλους κόσμους ,που θα σε κάνουν να φύγεις από την αναζήτηση της πόρτας και της χρησιμότητας του κλειδιού ...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Χαλαρώνεις ..... </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">κλείνεις το βιβλίο και βγαίνεις στο μπαλκόνι .... κοιτάς τον νυχτερινό ουρανό και νιώθεις , κάποιον να σε κοιτάει από εκέι ψηλά....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αυτό σου δίνει δύναμη και ελπίδα , αλλά ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις , πόσο μικρός είσαι , στο αχανές του νυχτερινού ουρανού και στην απεραντοσύνη αυτού του κόσμου ....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Αφήνεις το βιβλίο και το κλειδί στην πολυθρόνα που λίγο πριν είχες αυτές τις νυχτερινές περιπλανήσεις και κατευθύνεις τα βήματα σου, στις βαθύτερες διαστάσεις , ηρεμίας και γαλήνης , του μορφέα , με την ελπίδα και την γαλήνη , ότι αύριο απλά είναι μια καινούργια μέρα .....<br />Τελευταία σου κουβέντα και ευχή : </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Νύχτα πάρτα όλα αυτά ......</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-8875380266238074090?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-16444875721844963582007-03-25T02:33:00.000-07:002007-05-24T14:16:44.282-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZCxJqaEmI/AAAAAAAAABo/wqWYeZofkyk/s1600-h/agalma3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045793844690031202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 175px; CURSOR: hand; HEIGHT: 226px; TEXT-ALIGN: center" height="273" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgZCxJqaEmI/AAAAAAAAABo/wqWYeZofkyk/s320/agalma3.jpg" width="200" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Όταν ήμουν μικρός ή από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου , δεν φοβόμουν ποτέ και τίποτα ....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Οι δικοί μου μάλιστα το επεσήμεναν συνεχώς , γιατί τους έκανε μεγάλη εντύπωση ....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Και εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να μην έχει αίσθηση του κινδύνου ....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Συγκεκριμένα κάποιο περιστατικό που γινόταν συνεχώς στην γερμανία πριν ακριβώς 30 χρόνια , γιατί εκεί ήταν οι δικοί μου μετανάστες , όπως πολλές άλλες οικογένιες τότε ήταν το εξής .....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Μου άρεσε να διασχίζω τελείως ξαφνικά ,την λεωφόρο που υπήρχε μπροστά από το σπίτι μας...αδιαφορώντας για τα αυτοκίνητα.... </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Όλα τα αυτοκίνητα σταμάταγαν στην μέση του δρόμου δημιουργώντας , ένα μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα .... αλλά εγώ πάντα κατάφερνα να περνάω σώος στην απέναντι πλευρά....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Θυμάμαι όταν δούλευα 12 ώρες την ημέρα , πιτσιρικάς ως διανομέας σε πιτσαρία , για να βγάλω κάποια χρήματα και να πάω διακοπές , έπεφτα συνέχεια με το μηχανάκι , με χτύπαγαν αυτοκίνητα και ξανασηκωνόμουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Μου άρεσε που ήμουν έτσι ....Μου άρεσε που τίποτα δεν με φόβιζε ....Μου άρεσε τόσο πολύ που κάθε φορά που συνέβαινε κάτι άσχημο ή κάτι πολύ δύσκολο στην ζωή μου , έπεφτα με τα μούτρα , να το αντιμετωπίσω.... και τα αντιμετώπιζα όλα .... ποτέ δεν σκεφτόμουν ότι αν ανακατευτώ με τα πίτουρα , ότι θα με φάνε οι κότες....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Τώρα που περάσαν 30 χρόνια , εξακολουθεί να μην με φοβίζει τίποτα , από όλα αυτά , εκτός από ένα ... </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Οι άνθρωποι .....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Τι ειρωνία άραγε , να μην φοβάσε τα αυτονόητα , όπως τα θεριά της φύσης , να μην φοβάσαι το αν πάθεις κακό , να μην σε φοβίζουν όλα αυτά που μπορούν να σε σκοτώσουν και να σε φοβίζουν οι άνθρωποι ....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ίσως επειδή η γενιά μου , είναι διχασμένη και μοιρασμένη , ανάμεσα στην εποχή που τα παιδιά επαιζαν στις αλλάνες και στην εποχή της τεχνολογίας ......Ανάμεσα στην εποχή που ανθρώπινες σχέσεις ήταν στην ακμή τους και στην εποχή που δεν ξέρω καν πως να τις χαρακτηρίσω ..... Ίσως ....ίσως ...πολλά ίσως.....Είναι άραγε αυτοί οι λόγοι ;</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Γιατί να σε φοβάμαι βρε αδελφέ ; </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:0;"></span><span style="color:#ffffff;">Εγώ που δεν φοβόμουν τίποτα......</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-1644487572184496358?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-17375748914390427382007-03-25T02:01:00.000-07:002007-05-24T14:16:18.004-07:00<div class="posts"><div style="CLEAR: both"></div><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/1600/860402/37817_1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/320/929930/37817_1.jpg" border="0" /></a> <div align="center"></div><div align="left"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μια πολύ καλή έφεση στους επιλόγους...και μία φοβερή αδυναμία στους προλόγους και ίσως μερικές φορές και στο κυρίως θέμα...Δεν ξέρω αν αυτά τα δύο είναι σαν δύο συγκοινωνούντα δοχεία ...δηλαδή όσο υστερείς στο ένα , άλλο τόσο υπερτερείς στο άλλο...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Θυμάμαι ότι μικρός είχα υιοθετούσα μια στάση σιωπής σε πολλά θέματα , αλλά στο τέλος κατάφερνα και έκλεινα την αυλαία των θεμάτων με έναν πολύ θεαματικό τρόπο...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ακόμη και στο ποδόσφαιρό που έπαιζα μικρός , οι κινήσεις μου στο γήπεδο δεν πρόδιδαν κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο , αλλά οι περισσότερες φάσεις τελείωναν με έναν μοναδικό τρόπο...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Στο σχολείο , όταν ερχόταν η ώρα να γράψουμε έκθεση , γνωρίζοντας το ελλάτωμμά μου στην προσπάθεια μου να γράψω μία πολύ καλή έκθεση (ενστικτωδώς η έκθεση με ενδιέφερε πάρα πολύ) η έκθεση στο τέλος έμοιαζε με έναν πολύ μεγάλο επίλογο.... Ναι μεν όποιος την διάβαζε εντυπωσιαζόταν, ήταν όμως εκτός συντάξεως μιας και δεν είχε πρόλογο και κυρίως θέμα...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Όσο περνούσαν τα χρόνια αυτό με κυνηγούσε , λες και ήταν ένα με το είναι μου....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Οι πρώτες σχέσεις τις ζωής μου , έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό ... έναν πολύ καλό επίλογο...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Πάντα ένιωθα την έλειψη του προλόγου έντονα στην ζωή μου...σε όλες τις φάσεις της....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ένιωθα πολύ δύσκολα στο να ξεκινήσω κάτι με όμορφο τρόπο ... ότι και αν ήταν αυτό .... αντιθέτως ένιωθα πολύ άνετα και ανικανοποίητος όμως ταυτόχρονα, όταν έφτανα στον επίλογο των καταστάσεων.....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog, με μοναδικό σκοπό (μετά από πολλά χρόνια) να κάνω μια βουτιά βαθιά μέσα μου , έτσι ώστε να καταφέρω να φέρω στην επιφάνεια περισσότερα στοιχεία για μένα , από αυτά που ήδη γνωρίζω... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Είναι μια μορφή επικοινωνίας περισσότερο με εμένα τον ίδιο παρά με όσους με διαβάζουν...</span></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις πολύ καλά το "είναι" σου , που κάποιες φορές χάνεται μέσα στο πλήθος και στα γεγονότα της ζωής...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">.</span></strong></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Όσο για εσάς , σίγουρα είστε το κίνητρο που ο καθένας μας χρειάζεται για να μην νιώθει μόνος , ακόμη και σε μία τέτοιου είδους "αναζήτηση"...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Και σ αυτή την φάση της ζωής μου διαβάζοντας όλα τα πόστ που έχω γράψει , διαπιστώνω ότι ο επίλογος κυριαρχεί έναντι όλων των άλλων ...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Ίσως να είναι αυτό που λένε , ότι αν δεν μπορείς να παίξεις ωραία , κοίτα να φύγεις θεαματικά...δεν ξέρω ....</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">.</span></strong></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Διαπιστώνω ότι , όσες φορές βρέθηκα με άτομα που διέθεταν το ταλέντο του προλόγου αλλά και του κυρίως θέματος μερικές φορές , ένωθα πλήρης και ασφαλής , ακόμη και χρήσιμος , μιας και το ταλέντο του επιλόγου που διέθετα , αποκτούσε κάποια εξεχούσης σημασίας χρησιμότητα...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Συμπλήρωνε και έκλεινε έναν ήδη μοναδικό διάλογο με έναν πολύ μοναδικό τρόπο...Επίσης διαπιτώνω ότι η έφεση στον επίλογο πάυει να υπάρχει όταν συναναστρέφομαι με άτομα που ο πρόλογος τους μα και το κυρίως θέμα τους , είναι για μένα πολύ σημαντικά , ίσως τόσο σημαντικά που κάποιες φορές ακόμη και στις πιο μικρές συζητήσεις μας , δεν μπορώ να βάλω κανέναν επίλογο .... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Είναι οι μοναδικές φορές που το κλείσιμο της αυλαίας , ακόμη και αν είναι να γίνει με έναν πολύ όμορφο τρόπο... με τρομάζει ....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Είναι οι φορές που ανακαλύπτεις κάποιους ανθρώπους που ο πρόλογος τους , δηλαδή η πρώτη εικόνα τους , μα και το κυρίως θέμα τους , δηλαδή το είναι τους , είναι τόσο σημαντικά και σπάνια , που δεν μπορείς να τους γράψεις κανέναν επίλογο , όσο όμορφος και αν είναι...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">.</span></strong></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Χαίρομαι που μέσα από εδώ κατάφερα να συναντήσω , μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Και λόγω του ότι ο πρόλογός σας , μα και το κυρίως θέμα σας είναι τόσο σημαντικά για μένα , που μεγάλωσα με επιλόγους , δεν θα μπορέσω να κλείσω αυτό το πόστ , με έναν καλό επίλογο ,ως συνήθως , μιας και αυτό το πόστ μιλά για<strong> ΕΣΑΣ ....</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-1737574891439042738?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-70810635760106002182007-03-25T01:59:00.000-07:002007-05-24T14:13:34.557-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/1600/IMG_0898.6.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/320/IMG_0898.4.jpg" border="0" /></a><strong><span style="color:#ffffff;">Σε όλα τα αναπάντητα "γιατί"... </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Σε όλα αυτά , που θα μείνουν μέσα μου </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">να με καίνε και να προσπαθώ να τα σβύσω</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Σε όλα αυτά τα γιατί, που μένουν μέσα μου, </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">από τις λέξεις που άκουσα, και από αυτά που έζησα.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Σε όλα αυτά τα γιατί που δημιούργησα και δεν μπορώ να εξηγήσω</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Σε όλα αυτά τα γιατί που βίωσα και δεν μπορώ να ερμηνεύσω.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">Kαι τέλος σε όλα τα γιατί που θα μένουν αναπάντητα και θα μου αφαιρούν το δικαίωμα να ξέρω αν αυτά που έζησα ήταν αληθινά ή ψεύτικα....</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#ffffff;">. </span></strong><div align="right"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><strong>αφιερωμένο</strong></span></div></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><strong>αύγουστος 2006 - ιωάννινα</strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:85%;color:#ffffff;"><strong>( μία από τις λίγες και ουσιαστικές βόλτες που έκανα με τον αδελφό μου)</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-7081063576010600218?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-2418761646715828202007-03-25T01:56:00.000-07:002007-05-24T14:13:01.843-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><blockquote id="cab1d354"><table id="HB_Mail_Container" height="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0" unselectable="on"><tbody><tr height="100%" unselectable="on" width="100%"><td id="HB_Focus_Element" valign="top" width="100%" background="" height="250" unselectable="off"><p align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/1600/loufa.0.jpg"><strong><span style="color:#ffffff;"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 241px" height="281" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/320/loufa.0.jpg" width="181" border="0" /></span></strong></a><span style="color:#ffffff;"><strong>To παρακάτω κείμενο περιγράφει αναλυτικά, κάποιες στιγμές , που όλοι έχουμε ζήσει και στις οποίες θα έπρεπε να κάνουμε, ένα μεγάλο βήμα μπρος. Τόσο μεγάλο, που μας θα μας τρόμαζε και το ένα βήμα πίσω....<br />Από την μια θέλεις να "πετάξεις" και να φύγεις μαζί του και από την άλλη να φύγεις τρέχοντας μακριά του</strong>....<br /><strong></strong><br /></span><span style="color:#ffffff;"><strong>Οι συγκυρίες και τα ένστικτα πάρα πολλά, για να τα διώξεις από το μυαλό σου...Η λογική είναι πολύ αληθινή για να την παραβλέψεις...<br /><br /></strong><strong></strong></span><span style="color:#ffffff;"><strong>Είναι η στιγμή που έχεις ήδη δοθεί σ΄αυτόν και αυτός σε σένα, έχεις γίνει ένα μαζί του, αλλά ξέρεις όμως ότι πρέπει να φύγεις...Την ώρα αυτή που ο πόνος είναι ίδιος και για τους δύο...Και για αυτόν που φεύγει και για αυτόν που μένει.<br /><br /></strong><strong></span></strong></span><span style="color:#ffffff;"><strong>Είναι η στιγμή που η αγάπη ή βρίσκει τη δύναμη και μένεις , ή νιώθεις τόσο μικρός και αδύναμος, σε κάτι τόσο μεγάλο και φεύγεις....<br /><br /></strong><strong></strong><strong>Τα συναισθήματα (αγάπη ,αλλά και φόβος, λογική και φαντασία ,αδυναμία αλλά και δύναμη) πάρα πολλά , τόσα πολλά , που σου παγώνουν το μυαλό και το σώμα .. Ακινητοποιήσαι..........................</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Αληθινή αγάπη άραγε ή αδυναμία; </strong><br /><br /></span><strong><span style="color:#ffffff;">Φεύγεις ανήμπορος και δίνεις την σκυτάλη σου,... στον θεό ...? στον χρόνο....? Πάντως δεν την έχεις εσύ....<br />Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο, λένε. Είναι αλήθεια άραγε...?<br />Μια ζωή αυτό το πεπρωμένο πολεμάω....<br /></span></p></strong><span style="font-size:85%;color:#990000;"><em></em></span><p align="center"><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"><em>Με πολύ αγάπη...</em></span><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><em>αφιερωμένο σε όσους έχουν χάσει κάτι ... "σημαντικό" , στην ζωή τους,</em> <em>και σε όσους "τρομάζουν" μπροστά στο μεγαλείο της... αγάπης</em></span> </span></p></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table></blockquote></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table></td></tr><tr unselectable="on" hb_tag="1"><td style="FONT-SIZE: 1pt" height="1" unselectable="on"><div id="hotbar_promo"></div></td></tr></tbody></table><div style="CLEAR: both; PADDING-BOTTOM: 0.25em"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-241876164671582820?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-82262865864154645912007-03-25T01:52:00.000-07:002007-05-24T14:12:24.035-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/1600/948793/Tango.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 137px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" height="219" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/320/749941/Tango.jpg" width="189" border="0" /></a><br /><span style="color:#ffffff;">Mερικές φορές κάνουμε κάποια όνειρα .... Ξέρουμε ότι κάποια από αυτά είναι μέσα στο μέτρο του δυνατού πραγματοποιήσιμα και κάποια άλλα φαντάζουν σχεδόν ανέφικτα εως και φανταστικά.....<br />Τα πρώτα είναι απαραίτητα και αποτελούν το βασικό κίνητρο για την δύναμη της θέλήσεως του ανθρώπου και για την καθαρά υλική επιβίωση του ...<br />Τα δεύτερα και ίσως για μένα πιο σημαντικά , έχουν να κάνουν καθαρά με την συναισθηματική και εσωτερική αναζήτηση του... Είναι τα όνειρα που γίνονται ξέροντας ότι η πραγματοποίηση τους μοιάζει αδύνατη... Είναι αυτά που μοιάζουν ουτοπικά , αλλά μας συντηρούν και δεν αφήνουν την παραμικρή ελπίδα να χαθεί ,... είναι αυτά που συντηρούν με έναν παράξενο και ανεξήγητο τρόπο την θέληση και την ελπίδα του ανθρώπου στο πέρασμα του χρόνου...<br />Είναι αυτά που μας φτάνουν , μας ακουμπάνε μα ποτέ δεν πραγματοποιούνται ..... είναι η ελπίδα για το ανέφικτο που μας τροφοδοτεί με μία απερίγραπτη εσωτερική δύναμη... Μία δύναμη που κατά πολλούς μπορεί να αλλάξει την ροή των καταστάσεων ...<br />Είναι τα χαμένα όνειρα που πάντα χάνοντε ... μα πάντα υπάρχουν....<br />Είναι τα όνειρα που όταν τα ακουμπάς χάνονται... όμως τα ακουμπάς ...<br />.<br />Αφιερωμένο το "βάλς των χαμένων ονείρων" του Μάνου Χατζηδάκι στα χαμένα όνειρα που τώρα τελευταία με άγγιξαν με έναν πολύ περίεργο και συγλονιστικό τρόπο και που με "έκαναν" να πιστέψω ότι η πίστη και η ελπίδα που υπάρχει μέσα τους , έχουν μία απερίγραπτη και πέρα από κάθε ανθρώπινο νου ... δύναμη .... </span></div><div style="CLEAR: both; PADDING-BOTTOM: 0.25em"></div><br /></div><br /><div class="postinfo"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-8226286586415464591?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-80877743417897304472007-03-25T01:50:00.000-07:002007-05-24T14:12:01.276-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/1600/L10-TL-b.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 179px; TEXT-ALIGN: center" height="212" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6890/2802/320/L10-TL-b.jpg" width="142" border="0" /></a> <span style="color:#ffffff;">Κάποια στιγμή χάνεσαι...αφήνεσαι στο κύμα , ελπίζοντας ότι κάπου θα σε ξεβράσει...<br />Αυτό σε χτυπάει από τον έναν βράχο στον άλλο... μα πάντα επιβιώνεις , μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό ... ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙΣ...<br />Εκεί που νομίζεις ότι οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν ... την ώρα που χάνεις κάθε σου ελπίδα αυτό κάπου θα σε βγάλει...<br />Αρχίζεις και βλέπεις την ζωή με άλλο μάτι ... αρχίζεις και βλέπεις μέσα σου , αυτό που έπρεπε να δεις εδώ και πολύ καιρό... ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ...<br />Αρχίζεις και αγαπάς αυτό που είσαι , τις ρίζες σου , τους γονείς σου, μα πάνω από όλα , αυτά που έζησες και σε έφτιαξαν αυτό που είσαι τώρα ... αγαπάς τα βιώματα σου και τα δέχεσαι και χαίρεσαι για την επιλογή τους....<br />αγαπάς τις αδυναμίες σου , τις βλακείες σου , αγαπάς αυτά που έκανες σήμερα...<br />Η αγάπη για όλα αυτά αρχίζει να σε πλυμμυρίζει και να γαληνεύει το είναι σου....</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-8087774341789730447?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-68449864912823148792007-03-25T01:46:00.000-07:002007-05-24T14:11:04.599-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/1600/170834/20134_wallpaper2800.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 198px; CURSOR: hand; HEIGHT: 135px; TEXT-ALIGN: center" height="154" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/6890/2802/320/271895/20134_wallpaper2800.jpg" width="224" border="0" /></a></div><div align="center"><span style="color:#666666;">.</span></div><div align="center"><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">Τις τελευταίες μέρες , χρησιμοποιώ καθημερινά με την μηχανή την διαδρομή </span></div></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">κατεχάκη - αττική όδο -πεντέλης ....</span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">Μέσα από αυτήν την διαδρομή κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να βλέπεις τον ήλιο να ανατέλει, πηγαίνοντας στην δουλειά </span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">και πόσο σημαντικό είναι ,ένα (ασήμαντο για τους άλλους , αλλά ουσιαστικό για μένα), καλημέρα με τον μοναδικό άνθρωπο που συναντώ σε αυτήν την διαδρομή ....</span></div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">Μετά από δύο μαρτυρικούς μήνες ...μήνες προσπάθειας και υπέρβασης ...μήνες που όλα νεκρώνουν για να αδειάσεις και να ξαναρχίζεις να ζεις ... για πρώτη φορά στην ζωή μου συνηδητοποίησα έντονα, ότι πάντα ο ήλιος θα βγαίνει χωρίς να τον νοιάζει αν θα τα καταφέρω .... ή αν έρθεις ποτέ να με βρεις .... -</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-6844986491282314879?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-7325446045145708742007-03-25T01:43:00.000-07:002007-05-24T14:10:25.654-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Με βάση τα πόστ και με παρότρυνση της </span><a href="http://rvoulgari.blogspot.com/"><span style="color:#ffffff;">ralu </span></a></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">και της </span><a href="http://wisssdom.blogspot.com/"><span style="color:#ffffff;">wisdom</span></a><span style="color:#ffffff;"> παραθέτω ...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">1</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Ειμαι των ακρων. Χαιρομαι πολυ ή θλιβομαι βαρια. Υποφερω πολυ,αγαπω πολυ. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Παθιαζομαι, ειμαι απροβλεπτος στις αντιδρασεις , μα ταυτοχρονα σταθερος στις αποψεις μου.</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">2</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">.</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Δεν μου πανε οι τυπικοτητες ουτε κι η υποκρισια. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Μισώ το θεατρο και δεν κανω τον κοπο να το κρυψω. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Αγαπώ την αληθεια οποιο κι αν ειναι το κοστος της. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">3</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">.</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Ξερω να συμπαραστεκομαι στον αλλο, καταλαβαινω τι χρειαζεται για να αισθανθει καλα κι αν αποφασισω οτι αυτο το ατομο αξιζει του το δινω απλοχερα. Εχω ομως την ταση να τα βλεπω ολα ιδια χωρις να διακρινω τις διαφορετικες αποχρωσεις του γκριζου</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">4</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">.</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Πολεμώ γι'αυτο που αγαπώ, ασχετα που πιστευω οτι δεν το κανω.</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Πολεμώ αλλα με τον τροπο μου. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Κι ο τροπος μου ειναι ηρεμος, χωρις πολλα λογια κι εντυπωσιακες συνηθισμενες χειρονομιες. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Δεν με νοιαζει να εντυπωσιασω. </span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">5</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">.</span></em></div><div align="center"><em><span style="color:#ffffff;">Φορτωνομαι το βαρος του κοσμου κι αν κατηγορω καποιον για κατι, αυτος ο καποιος ειναι παντα ο εαυτος μου. </span></em></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-732544604514570874?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-31974882017354851882007-03-25T01:41:00.001-07:002007-05-24T14:10:02.811-07:00<div class="posts"><br /><div style="CLEAR: both"></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgVneZqaEkI/AAAAAAAAABc/mPsNRWdIGoY/s1600-h/ax_car1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045552729521001026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/RgVneZqaEkI/AAAAAAAAABc/mPsNRWdIGoY/s200/ax_car1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lnnwIzEDJTM/Req5I5dCAqI/AAAAAAAAAAk/q7Zju5Z2gi8/s1600-h/seatcvrgrey.jpg"></a><span style="color:#ffffff;">Εδώ και κάτι μέρες με επισκέπτεται στο μαγαζί που δουλεύω ένα σκυλί. </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Το περίεργο είναι ότι οι λόγοι της επίσκεψής του δεν είναι το φαγητό ή το νερό όπως περίμενα και όπως γίνεται συνήθως.... </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Προσπαθώντας να καταλάβω τους λόγους της επίσκεψης του , διαπίστωνα όλο και πιο πολύ ότι πρόκειται για ένα σκυλί εκπαιδευμένο με καλούς τρόπους και διακριτικό καθώς και πάρα πολύ υπάκουο...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ερχόταν κάθε μέρα ακριβώς την ίδια ώρα και έφευγε ακριβώς την ίδια ώρα ....</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Την ώρα που βρισκόταν στο μαγαζί με ακολουθούσε όπου και αν πήγαινα σαν κάτι να ζητούσε... </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Και όταν καθόμουν στο ταμείο ερχόταν μέσα από τον πάγκο και σωριαζόταν στο έδαφος σαν να ήθελε να μείνει εκεί για πάντα...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Άρχιζα να καταλαβαίνω ότι πρόκειται για κάποιο σκυλί σπιτιού που κάποιοι ασυνείδητοι το άφησαν και ότι το ίδιο περιφέρεται εναγωνίως με ένα και μοναδικό σκοπό (πέρα της τροφής)</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Να βρει κάποιο μέρος ή κάποιον στον οποίο να ανήκει ... Το σκυλί είχε μάθει ότι κάπου πρέπει να ανήκει...και αυτό ήταν το ζητούμενο του...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Οι μέρες περνούσαν και το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν κάθε μέρα ... Ερχόταν το μεσημέρι την ίδια ώρα και έφευγε το βράδυ όταν έφευγα και εγώ...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ώσπου ένα βράδυ καθώς έκλεινα το μαγαζί, με ακολούθησε μέχρι το αυτοκίνητο και χωρίς να το σκεφτεί με το που άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου όρμησε μέσα...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ύφος του, όταν έβγαζε το κεφάλι του έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου ...</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">καθώς οδηγούσα στην αττική οδό με κατεύθυνση προς το "σπίτι"....</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-3197488201735485188?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-81318018264098380042006-06-05T02:49:00.000-07:002007-05-24T14:09:21.678-07:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">Hταν μια στιγμή αδυναμίας , κάτι που και οι δύο μοιραστήκαμε. Eίπαμε "γεια σου" ..... αυτός με έχει ...Οι καρδιές μας ήταν χαμένες , ίσως μέσα στους φόβους μας . Δεν ξέρουμε το επόμενο ... βήμα, ή που η ζωή θα οδηγήσει...Οι ζωές μας δεν είναι οι ίδιες .... είμαστε σε διαφορετικά μέρη..... Αλλά οι ψυχές μας, νοσταλγούσαν κάποιον για να μοιραστουν τα δικά τους, πολύ πολύ βαθιά συναισθήματα , έτσι γατζώθηκαν η μία από την άλλη. Τα μάτια μας έδειχναν το ίδιο ... μοιραστήκαμε αυτή την ματιά .... Και οι δύο θέλαμε αγάπη ... και προσφέραμε τις καρδιές μας ο ένας στον άλλο... Δεν ήταν τόσο εύκολο όσο νομίζαμε ότι θα είναι ..... Γελάσαμε, εγώ έκλαψα απλά νοσταλγώντας ένα άγγιγμα, μία ματιά , μια μυρωδιά , ένα βλέμμα , ένα γέλιο....<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045797675800859282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lnnwIzEDJTM/RgZGQJqaEpI/AAAAAAAAACA/DxKVEfjLmw4/s200/boat.jpg" border="0" />Θα μπορούσαμε να ικανοποιήσουμε τις ψυχές μας ? Ένα φιλί θα μπορούσε να σφραγίσει τις καρδιές μας... αλλά αλλίμονο, ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με το κλείσιμο της αυλαίας....Μη ξέροντας τι θα ακολουθήσει....η καρδιά της έπρεπε να αλλάξει τα αισθήματα του,για να ησυχάσουν.... και οι δύο ένιωθαν πόνο .... και μοιράστηκαν αυτόν τον ίδιο πόνο...Αυτή φοβόταν μέχρι θανάτου να ανοιχτεί πάλι.... Μετά έκλαψε ....Ενιωθε μόνη και φοβισμένη να πάρει τα αισθήματα του στην παλάμη του χεριού της και να τα φυσίξει μακριά .... Θα μπορούσε να ήταν αυτή η τελευταία της ευχή , σε αυτήν την ιστορία της ψυχής τους? Για την αγάπη είχε ένα δρόμο , αυτόν που πονάει πολύ,Δεν ήξερε τι να πει ή τι να κάνει , εκτός από τις λέξεις , σ αγαπώ , σ αγαπώ , σ αγαπώ.....Είναι αυτό σωστό ή είναι λάθος δεν μπορώ να το εξηγήσω..., να απλώσει ξάνα τα φτερά της για να είναι πάλι ευτυχισμένη ?Είναι το άγνωστο το οποίο δεν μπορεί να προβλεφθεί.....Και για μας αγάπη μου, δεν μπορούμε να ξέρουμε.....Σε παρακαλώ, περίμενε τη , εως ότου είναι έτοιμη για την αγάπη...Μπορεί να είναι σύντομα , μπορεί να μην είναι ποτέ , μόνο ο χρόνος θα μας δείξει ποια θα είναι η ιστορία της καρδιάς μας.......Νύχτα σε παρακαλώ, πάρτα όλα αυτά .......</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-8131801826409838004?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-25360278271487360542006-05-17T03:01:00.000-07:002007-05-24T14:08:53.698-07:00<div align="center"><span style="color:#ffffff;">Ένας δυνατός μάγος που ήθελε να αφανίσει ένα βασίλειο, έριξε ένα μαγικό φίλτρο, στο πηγάδι από όπου έπιναν νερό οι κάτοικοί του. </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Όποιος έπινε από αυτό το νερό θα τρελαινόταν.</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Το επόμενο πρωινό ήπιε ο λαός και οι πάντες τρελάθηκαν, εκτός από τον βασιλιά – που είχε ένα πηγάδι μόνο για τον εαυτό του και την οικογένειά του. Ανήσυχος ο βασιλιάς, προσπάθησε να ηρεμήσει το λαό και θέσπισε μια σειρά μέτρων , για την υγεία και την ασφάλεια... Αλλά οι αστυνομικοί και οι επιθεωρητές , που είχαν πιει το δηλητιριασμένο νερό , βρήκαν παράλογα τα διατάγματα του βασιλιά και αρνήθηκαν να τα εφαρμόσουν.Όταν οι κάτοικοι του βασιλείου έμαθαν τις αποφάσεις , πίστεψαν ότι ο μονάρχης , είχα παραφρονήσει και έγραφε πράγματα χωρίς νόημα... Πήγαν στο κάστρο κραυγάζοντας και απαίτησαν να παραιτηθεί.Απελπισμένος ο βασιλιάς δέχτηκε να αφήσει το θρόνο, αλλά η βασίλισσα τον εμπόδισε λέγοντας « Πάμε αμέσως στην πηγή να πιούμε και εμείς έτσι θα γίνουμε ίδιοι μ’αυτούς ».Έτσι και έγινε , Ήπιαν και οι δύο το νερό της παραφροσύνης και άρχισαν αμέσως να λένε, λόγια χωρίς νόημα.Την ίδια στιγμή οι υπήκοοι , άλλαξαν γνώμη : τώρα που ο βασιλιάς , έδειχνε τόση σοφία, γιατί να μην τον αφήσουν να κυβερνήσει την χώρα ?Η χώρα παρέμεινε ήρεμη , αν και οι κάτοικοι συμπεριφέρονταν πολύ διαφορετικά από τους γείτονες τους. Ο βασιλιάς κυβέρνησε μέχρι το τέλος της ζωής του....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;">(από βιβλίο του Paulo Coelho)</span></div><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-2536027827148736054?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8233160048181582623.post-59099069467275289302006-01-06T02:44:00.000-08:002007-05-24T14:07:54.148-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_lnnwIzEDJTM/RgZEpJqaEoI/AAAAAAAAAB4/DLR9_f4S3x4/s1600-h/59556_wallpaper280.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045795906274333314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lnnwIzEDJTM/RgZEpJqaEoI/AAAAAAAAAB4/DLR9_f4S3x4/s200/59556_wallpaper280.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffff;">Kαι μέσα σε όλα αυτά... , όλοι να περνάνε εμπρός μου ....και να φεύγουν.... χορεύοντας .... σαν να μην πέρασαν ποτέ ..... </span></div><div align="center"><span style="color:#ffffff;"></span></div><div align="center"><span style="font-size:78%;color:#ffffff;">Μία φράση που πέρασε από το μυαλό μου σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8233160048181582623-5909906946727528930?l=iolithikos.blogspot.com' alt='' /></div>ηω-λιθικόςhttp://www.blogger.com/profile/11671674945582343337noreply@blogger.com0